I Miss you...

ای تموم کسایی که...
از شما سوال می‌کنم:
نام یک نفر غریبه را
در شمار نامهای‌تان اضافه می‌کنید؟

یک نفر که تا کنون
ردپای خویش را
لحن مبهم صدای خویش را
شاعر سروده‌های خویش را نمی‌شناخت
گرچه بارها و بارها
نام این هزار نام را
از زبان این و آن شنیده بود

یک نفر که تا همین دو روز پیش
منکر نیاز گنگ سنگ بود
گریه‌ی گیاه را نمی‌سرود
آه را نمی‌سرود
شعر شانه‌های بی‌پناه را
حرمت نگاه بی‌گناه را
و سکوت یک سلام
در میان راه را نمی‌سرود
نیمه‌های شب
نبض ماه را نمی‌گرفت
روزهای چهارشنبه ساعت چهار
بارها شماره‌های اشتباه را نمی‌گرفت

ای شما!
ای تمام نام‌های هر کجا!
زیر سایبان دست‌های خویش
جای کوچکی به این غریب بی پناه می‌دهید؟
این دل نجیب را
این لجوج دیر باور عجیب را
در میان خویش
راه می‌دهید؟

گل ناز پرپر من
آخرین همسفر من
جای لب های قشنگت
مونده روی دفتر من
ای که شعر تلخ اشکات
قصه ی غربت من بود
عینهو نفس کشیدن
دیدنت عادت من بود
گل ناز پرپرم ای همدرد
به نبودنت باید عادت کرد
تو یه حرف تازه بودی واسه من
قصه ی دو نیمه و یکی شدن
تو به عشق، یه معنی تازه دادی
تپش یه قلب و گرمای دو تن
میون دفتر شعرام
به تن سفید هر برگ
با همون خط قشنگت
تو نوشتی یا تو یا مرگ
ای رفیق نیمه راهم
می دونم که تو نمردی
ولی وقتی رفتی انگار
پیش چشمام جون سپردی

شبي غمگين تر از شبهاي فرهاد
به ياد لحظه هاي رفته بر باد

به ياد سروهاي سبز و عاشق
نشستم گريه کردم تا شقايق

صدايم يک نيستان بي قراري
غروب و حسرت و چشم انتظاري

به يادت اي عزيز نازنينم!
شبي تنها و خاکستر نشينم

از آن آتش که شب را شعله ور کرد
چه بر جا مانده جز خاکستر سرد

شکفته ياد گل در گريه هايم
پر از حرفم اگر چه بي صدايم

به سوگت اي چراغ خانه ي دل
چو کولي مي روم منزل به منزل

که تا شايد ز تو يابم نشانه
ز تو اي شاعر هر چه ترانه

تو را مي پرسم از اندوه مهتاب
که مي گريد به روي بستر آب

تمام چشم را من جستجويم
مگر يابم تو را در روبرويم

من پذيرفتم شکست خويش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذيرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنهاتراز ما مي روي
آرزو دارم ولي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي برخوردهاي سرد را

مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني.
مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني.
مي رسد روزي که تنها در کنار عکس من
نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

شبي غمگين، شبي باروني و سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت ديدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من مي گفت تنهايي غريب است
ببين با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستيم بود و ندونست
که در قلبم چه آشوبي به پا کرد
و او هرگز شکستم را نفهميد
اگر چه تا ته دنيا صدا کرد

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم.
همان یک لحظه اول، که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان
جهان را با همه زیبایی و زشتی، به روی یکدگر، ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
که در همسایه صدها گرسنه
چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم
نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم، بر لب پیمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین
زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
نه طاعت می پذیرفتم
نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده
پاره پاره در کف زاهد نمایان، سبحه صد دانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان
هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو، آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را، پروانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
به عرش کبریایی، با همه صبر خدایی
تا که می دیدم عزیز نابجایی، ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد
گردش این چرخ را وارونه، بی صبرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
که می دیدم مشوش عارف و عامی
ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش
بجز اندیشه عشق و وفا، معدوم هر فکری
در این دنیای پر افسانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جای او باشم
همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد
وگرنه من بجای او چو بودم
یک نفس کی عادلانه سازشی، با جاهل و فرزانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
عجب صبری خدا دارد!

آرزويم اين است

نرود اشک در چشم تو هرگز، مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي

عاشق آن که تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه

که دلت مي خواهد

در انتهاي كوچه زمان

با مرگ ملاقات كردم

دستهاي مهربانم را در دستهاي سرد مرگ گرفتم

چشمان غبار گرفته ام را به چشمان ابدي و شفاف مرگ دوختم

اين مرگ بود كه فاصله بين من و خدا را دزديد

من هم نفس با او شدم و با او از رنگهاي زيبا سخن گفتم

بر خلاف آنچه كه در مورد مرگ شنيده بودم

براي من مرگ آبي تر از يك اسمان آبي بود

او برايم از تولد سخن مي گفت و من از مرگ سخن مي گفتم

او از سپيدي ابدي حرفهايي به اندازه عشق برايم مي زد

و من از وابستگي هاي ساختگي و پوچ دنيا

او از خدا سخن مي گفت و از عشق ابدي

كه در پشت در خانه مرگ به انتظار من است

من از قبرستاني كه در آن جغدي مي خواند براي او سخن گفتم

و من ديگر از هيچ چيزي سخن نمي گفتم

در اين ملاقات بود كه من راز نهفته خود را در مرگ پيدا كردم

و فهميدم مرگ يعني يك قدم تا خدا فاصله داشتن

بايد زندگي را با مرگ پيمود و مرگ صداي پاي ابديت است

الان در خاك اين دنيا گرفتار هستم

و مرگ وقت پريدن است از شاخه خشكيده زمان و زندگي

با مردمي پوچ و بيهوده كه هيچ چيز از عشق نمي فهمند

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



تو به من خندیدی ونمیدانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتادبه خاک
وتو رفتی و هنوز
لرزش گام تو تکرار کنان
میدها آزارم
ومن اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا
باغچه ی کوچک ما سیب نداشت...